fbpx

 

47 Ί ύ ωΊ ω Ό ύ Όή Έω Ό ίύ ω The photograph with the stuck shutter blade N.Y

Η γκαλερί Luminous Eye εγκαινιάζει µε ιδιαίτερη χαρά, την Παρασκευή 18 Οκτωβρίου 2019 στον χώρο της, την ατοµική έκθεση φωτογραφίας της Σοφίας Βικάτου «Η µουσική των ανθρώπων (Human Music)» σε επιµέλεια της Ίριδας Κρητικού.

Η έκθεση πραγµατοποιείται µε την ευκαιρία της κυκλοφορίας του οµότιτλου φωτογραφικού λευκώµατος της Σοφίας Βικάτου από τις εκδόσεις «ΚΕΔΡΟΣ». «Το έργο της Σοφίας Βικάτου, πληµµυρισµένο από σιωπηλά µουσικά ιντερλούδια και αθέατες σκηνές δρόµου, είναι µια ειλικρινής γοητευτική καταγραφή του «Zeitgeist», του αιωρούµενου ανήσυχου πνεύµατος του καιρού της», γράφει η Ίρις Κρητικού στο οµότιτλο λεύκωµα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «ΚΕΔΡΟΣ».

«Οι φωτογραφίες της, άλλοτε µαυρόασπρες µε εντατικά, ζωγραφικά σχεδόν κοντράστ και άλλοτε έγχρωµες, µε αιφνίδια σκιρτήµατα του κόκκινου και του κίτρινου, του κυανού ή του βιολετί, εντασσόµενες ωστόσο στο ίδιο σπονδυλωτό αφήγηµα µίας εν εξελίξει συναρπαστικής οικουµενικής περιπλάνησης µε απεικονιστικές αρετές που συχνά παραπέµπουν και στην τέχνη του κινηµατογράφου, ιχνηλατούν και ανακαλούν επάλληλες συναντήσεις και διαδροµές στις ευρωπαϊκές και τις υπερατλαντικές µητροπόλεις, χαρτογραφώντας µε ευφράδεια τους ευµετάβλητους ορίζοντες µη καταχωρηµένων µικρών περιστατικών. Στο Gdansk, την Αθήνα και το Εδιµβούργο, στη Μαδρίτη, τη Βαρκελώνη, τη Νέα Υόρκη και το Παρίσι, οι άνθρωποι τέµνουν τον χρόνο και συναντιούνται στις οικείες εσοχές της ίδιας τους της διαφορετικότητας: ανάµεσα στον ήλιο και τη σκιά, δίδυµα κοριτσάκια και ανήσυχα αγόρια, ηλικιωµένοι σε αργή κίνηση και ζευγάρια νέων σε θερµές συνευρέσεις, παίζουν και περπατούν, σταµατούν και χορεύουν, συνοµιλούν και σιωπούν, εισχωρώντας µε εγκάρσια αµεσότητα και λιτή απεικονιστική ακρίβεια στις ατραπούς της αφήγησης.

Οι ιστορίες δρόµου της Σοφίας Βικάτου, παραµένουν παράδοξα φωτεινές, ακόµη και όταν οι ήρωές τους τελούν σε µελαγχολία. Τα σιωπηλά ετούτα πορτραίτα, ισορροπούν ψιθυριστικά στην άκρη του εκφραστικού νήµατος θυµίζοντας µικρές µουσικές µπαλάντες, ενώ ο φακός εστιάζει µε τρυφερή οικειότητα πίσω και πέρα από τον οπτικό τους ορίζοντα. Υπογράφοντας αυτή την ενότητα, η φωτογράφος προτείνει ένα ανοιχτό πεδίο συνάντησης µιας τελούσας σε διαρκή κίνηση εξοµολογητικής ανθρωπότητας, µια ευσύνοπτη µικρή ιστορία του επισφαλούς τρυφερού παλίµψηστου του νεότερου κόσµου».

Η ίδια η φωτογράφος σηµειώνει για το έργο της:

«H φωτογραφία µου είναι κυρίως βιωµατική. Όταν ξεκίνησα φωτογραφία δρόµου, δεν φανταζόµουν πως οι άνθρωποι που θα φωτογράφιζα θα µε βοηθούσαν µια µέρα να εξηγήσω τους εσωτερικούς µου κόµπους. Όταν άφησα αυτούς τους ανθρώπους να µπουν ως φωτογραφία στη ζωή µου, µε έκαναν να τη δω σαν έναν ατέλειωτο δρόµο, όπου οι άνθρωποι και οι µατιές τους µου έθεταν το µεγάλο ερώτηµα πώς θα µπορούσα να αποδώσω µε τη µηχανή µου τους ρόλους που µου παρουσίαζαν ως φωτογραφικά θέµατα. Στην πραγµατική ζωή τα πράγµατα είναι πολύ πιο σοβαρά και προσωπικά, γιατί οι άνθρωποι έρχονται σε άµεση επαφή µαζί µου και απαιτούν συναισθήµατα και αντιδράσεις από µένα για να χτιστεί κάποιου είδους φιλία. Οι άνθρωποι που «βγήκαν καλοί» στις φωτογραφίες µου αποτελούσαν έκπληξη, αλλά έµειναν εκεί απαιτώντας ειλικρινά συναισθήµατα από µένα. Με έκαναν να αναρωτιέµαι γιατί αυτοί και όχι άλλοι συνέχισαν να υπάρχουν στους τοίχους µου, στο κοµπιούτερ µου και στα πορτφόλιό µου. Με τον καιρό άρχισα να τους αγαπώ και να τους εξιδανικεύω…».

(ΠΗΓΗ:www.in.gr)

 

VATICAN1

Το να προσθέσεις κάποιο έργο, όσο μεγαλόπνοο και να είναι τούτο, πλάι στις αριστουργηματικές νωπογραφίες του Μιχαήλ Αγγέλου στην οροφή της Καπέλα Σιστίνα και στην αναπαράσταση της Δευτέρας Παρουσίας (Τελική Κρίση), κάποιος θα το θεωρούσε ισοδύναμο με έναν αισθητικό πλεονασμό.

Αλλά όταν ο δημιουργός αυτού του συμπληρωματικού έργου είναι ο Ραφαήλ, σύγχρονος του Μιχαήλ Αγγέλου και ανταγωνιστής του για τα πρωτεία του εκπροσώπου της Αναγέννησης, ακόμη και το Βατικανό είναι αναγκασμένο να κάνει μία εξαίρεση.

Για πρώτη φορά μετά πολλούς αιώνες, οι 12 επιτοίχιοι τάπητες (ταπετσαρίες), που είχε σχεδιάσει αποκλειστικά για το διάσημο παρεκκλήσι στο Βατικανό ο Ραφαήλ, θα αναρτηθούν στους χαμηλότερους τοίχους της Καπέλα Σιστίνα, στο πλαίσιο των εορτασμών για την 500ή επέτειο από τον θάνατο του καλλιτέχνη, που ευρέως θεωρείται πως αποτελεί την κορωνίδα και την τελειοποίηση του ιδανικού της Αναγέννησης.

«Τις είχε εμπνευσθεί για τούτον ακριβώς τον χώρο, συνεπώς σκεφθήκαμε πως αυτός ήταν ο καλλίτερος τρόπος για να τον τιμήσουμε», δήλωσε προς το πρακτορείο Reuters η Μπάρμπαρα Γιάτα, διευθύντρια των Μουσείων του Βατικανού.

 

Οι τάπητες είχαν υφανθεί στις Βρυξέλλες από το διάσημο εργαστήριο του Πίτερ φαν Έλστ, με βάση τα σχέδια του Ραφαήλου. Στα σχέδια τούτα απαθανατίζονται σκηνές από τις Πράξεις των Αποστόλων, όπως ο «λιθοβολισμός του Αγίου Στεφάνου» και «το εν Αθήναις κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου». Και οι δώδεκα τάπητες έχουν υφανθεί από μετάξι, μαλλί και ασημένια κλωστή, ενώ η συντήρηση κι αποκατάστασή τους από τα συνεργεία ειδικών του Βατικανού ήταν μακρά και δύσκολη και διήρκεσε μία 10ετία.

 

Από την ερχόμενη εβδομάδα θα ξαναβρεθούν στην Καπέλα Σιστίνα, όπου κρέμονταν για όσο χρονικό διάστημα ο Μιχαήλ Άγγελος τελειοποιούσε την εικονογράφηση της οροφής το 1512 και όταν ξεκίνησε να ζωγραφίζει την Τελική Κρίση, στον τοίχο πίσω από το κεντρικό ιερό στα 1536. «Τα τελευταία αρχεία που έχουμε για το ότι όλοι μαζί ήσαν κρεμασμένοι στην Καπέλα Σιστίνα χρονολογούνται από τα τέλη του 1500», τόνισε η επιμελήτρια της έκθεσης Αλεσάντρα Ροντόλφο.

Οι συντηρητές έδωσαν άδεια να συνεκτεθούν όλοι μαζί μόνον για μία εβδομάδα, εν μέρει για να τους προστατεύσουν, κι εν μέρει διότι κάποιοι εξ αυτών είναι δάνεια από άλλα μουσεία. Ένας από αυτούς προέρχεται και θα επιστρέψει στο Μουσείο των Σκουντερίε του Κυρηνάλιου Προεδρικού Μεγάρου, ενώ ένας άλλος αποτελεί τμήμα της συλλογής της Εθνικής Πινακοθήκης του Λονδίνου, στην οποία και θα επιστρέψει αργότερα εντός του έτους. Συνήθως στο Βατικανό εκτίθεται μία εκάστοτε επιλογή τους κι αυτό πάντοτε πίσω από προστατευτικό γυαλί σε κλιματικά ελεγχόμενους χώρους του. Στις προηγούμενες εκθέσεις, που κάποιες είχαν διαρκέσει μόλις κάποιες ώρες, είχαν περιληφθεί μόνον οι 10 μεγαλύτεροι τάπητες, ορισμένοι διαστάσεων έξι επί πέντε μέτρα. Δύο από αυτούς είναι στενότεροι και τοποθετούνται κάθετα ως μπορντούρες.

«Ο χώρος τούτος έχει οικουμενική σημασία, όχι απλώς μόνον για τις εικαστικές τέχνες, αλλά και για την ίδια την πίστη μας. Συνεπώς θέλουμε να μοιρασθούμε το κάλλος με όλους τους ανθρώπους, ακόμη και για μία εβδομάδα μόνον», τονίζει η Γιάτα.

(ΠΗΓΗ:www.in.gr)

 

 

to sal

Η ατομική έκθεση της Βιργινίας Φιλιππούση «Το Πράσινο δωμάτιο», σχεδιάστηκε ειδικά για την Οικία Άγγελου & Λητώς Κατακουζηνού και αποτελεί ένα γοητευτικό εικαστικό αφήγημα περιήγησης ανάμεσα στους λαμπερούς οικοδεσπότες, τους στενούς φίλους και τους οικείους τους, ανάμεσα στα πνευματικά και τα υλικά κειμήλια, τις μνήμες και τις ιστορίες της οικίας. Που είναι ταυτοχρόνως οι άνθρωποι, οι μνήμες και τα κειμήλια της αξέχαστης γενιάς του ’30 που κατοίκησε και λάμπρυνε με την παρουσία της τα γαλάζια σαλόνια και τις ιδιωτικές πράσινες κάμαρες του μοναδικού αυτού αθηναϊκού αστικού διαμερίσματος της λεωφόρου Αμαλίας.

«Πριν από οκτώ, περίπου, χρόνια όταν επισκέφτηκα για πρώτη φορά ην Οικία Κατακουζηνού έμεινα έκπληκτη από την μαγική θέα και το λαμπρό φως που γέμιζε το σαλόνι. Πολύ γρήγορα κατάλαβα ότι αυτό που είναι μαγικό, είναι το φως που πηγάζει από όσα βρίσκονται μέσα στο σπίτι, τα έργα τέχνης και τις ιστορίες των ανθρώπων που το επισκέφτηκαν, αντάλλαξαν σκέψεις και ιδέες και άφησαν πολύτιμη κληρονομιά στις επόμενες γενεές. Όταν ξεκίνησα να ζωγραφίζω θέματα που αφορούσαν στο σπίτι, χρησιμοποίησα απλά αναπαράσταση των χώρων, σιγά σιγά όμως με συνεπήρε η σκέψη ότι τα όμορφα σπίτια τα δημιουργούν οι όμορφοι άνθρωποι, εννοώντας φυσικά την εσωτερική ομορφιά τους», γράφει στον κατάλογο της έκθεσης η ζωγράφος.

 «Είχα την τύχη να γνωρίσω τον τρόπο που δημιουργεί η Βιργινία Φιλιππούση όταν ακόμα πειραματιζόταν με τη φωτογραφία, σαν μια καταγραφή ονείρων και στιγμών που θα ταίριαζαν σε ένα ποίημα. Πέρασαν χρόνια και η ευαισθησία που πάντα χαρακτήριζε τη δουλειά της, αποτυπωνόταν με το χρώμα και τις μικρές λεπτομέρειες που φώτιζε, σε κάθε έργο της. Όταν πρωτάκουσα τη σκέψη της να ζωντανέψει ξανά τις ιστορίες της οικίας Κατακουζηνού συμφώνησα με ενθουσιασμό, αλλά δεν περίμενα πόσο δικές της θα γίνονταν οι ζωές των ανθρώπων που σύχναζαν και ζούσαν εκεί. Βλέποντας τα προσχέδια κατά καιρούς και στη συνέχεια το κάθε έργο που ολοκληρωνόταν, άρχισα να ανακαλώ τις κουβέντες που είχα κάνει με τη Λητώ Κατακουζηνού για εκείνα τα χρόνια. Και έτσι συνειδητοποίησα πόσο πολύ τα έργα αυτά, μου θύμισαν την αλήθεια αυτών των ανθρώπων και την ομορφιά των πραγμάτων», γράφει με τη σειρά της στο εισαγωγικό της κείμενο στον κατάλογο της έκεθσης η επιμελήτρια της Οικίας Κατακουζηνού, μουσειολόγος Σοφία Ε.Πελοποννησίου-Βασιλάκου. «Η έκθεση αυτή δεν είναι μονάχα ένας φόρος τιμής στο παρελθόν, είναι ένα φως σε έναν κόσμο που έχει ξεχάσει την ομορφιά και την αξία των ανθρώπων που πορεύτηκαν με όραμα. Είναι μια νότα που ξεκινά από εκείνα τα χρόνια, για να γίνει μια μελωδία για όλους όσους πορεύονται στις μέρες μας με ελπίδα», συμπληρώνει η ίδια.

Τέλος, η επιμελήτρια της έκθεσης, ιστορικός τέχνης Ίρις Κρητικού, στο κείμενό καταλόγου της «Πορτραίτα από οπάλινη μνήμη», σημειώνει:

«Αφουγκραζόμενη την εσωτερική ανάσα της Οικίας Άγγελου και Λητώς Κατακουζηνού, η Βιργινία Φιλιππούση παραδίδει στον επισκέπτη και θεατή μια ζωγραφική ενότητα δεξιοτεχνικά υφασμένη με γνωστική συνέπεια, εκλεκτικιστικά λογοτεχνικά ενθυμήματα, λεπταίσθητο χρωστήρα, διάφανη τρυφερότητα και οξυδερκή σπαραγματική αποτύπωση. «Το Πράσινο Δωμάτιο» της Φιλιππούση, ένα πυκνά ιχνογραφημένο ψυχικό, πνευματικό και αισθητικό αφήγημα, ακουμπά απαλά σε αλλεπάλληλες και αλληλένδετες κυριολεκτικές και συμβολικές εσοχές και κόγχες της πολύτιμης ρέουσας ιστορίας του σπιτιού, ενεργοποιώντας σταδιακά την πυκνή μνήμη των χρόνων και των στιγμών, των πραγμάτων και των ανθρώπων που το κατοίκησαν. Συγκλίνοντας με τρόπο αριστοτεχνικό το έσω και το έξω των σημειώσεων του νου με το μέσα και το έξω των οπτικών και των απτικών σημάνσεων της Οικίας, η ζωγράφος εφευρίσκει ένα αόρατο οργανικό συνεκτικό αυτοαναφορικό νήμα που διατρέχει ουσιαστικά την ενότητα:η Μυρτιώτισσα ή Θεώνη Δρακοπούλου και το σπάνιο γυναικείο άρωμα της γενιάς του 30, ο Θεόφιλος, το Μουσείο Τεριάντ και η γενέθλια του δικού τους συνδετικού κρίκου Άγγελου Κατακουζηνού, Μυτιλήνη -από όπου έλκει την καταγωγή του και ο εκ μητρός προπάππους της ζωγράφου, ο Γιώργος Θεοτοκάς, το λευκοφορεμένο του Πέραν και η δική της γενέθλια Κωνσταντινούπολη, το σπίτι στην Αντιγόνη και τα καταγραφικά του τετράδια που ζωντανεύουν τις αόρατες κοινές φόδρες της ιστορίας, ο Γιώργος Σεφέρης, τα σημαίνοντα corpus των αναγνωσθέντων βιβλίων και οι αναμνήσεις της Σμύρνης, συναντώνται εδώ με τον φίλο των Κατακουζηνών και δάσκαλο της ζωγράφου Γιάννη Μόραλη, ψηλαφίζοντας μαζί με τη Λητώ τη στιλπνή φόρμα και το οικείο άρωμα που αναδίδουν οι ξαναζωγραφισμένες κάλες του εμβληματικού για την Οικία έργου του Γιάννη Τσαρούχη.

Σε ένα μαεστρικό παιχνίδι χρόνου και γνώσεων, ενθυμημάτων, φωτογραφιών και πλαισίων, συμβολικών συσχετισμών και ιχνογραφήσεων ανθρώπινων σχέσεων και πνευματικών μεταλαμπαδεύσεων, οι προσφιλείς ένοικοι και οι λαμπροί επισκέπτες της Οικίας Άγγελου και Λητώς Κατακουζηνού ενώνουν το τότε της γενιάς του ’30 με το δικό μας αμήχανο τώρα, σε μια ανάγκη διάσωσης των ερριμμένων ζώντων σκιών, των μυστικών θραυσμάτων ομορφιάς και κερδισμένης σοφίας που πλανώνται ωσεί και επίμονα επάνω από την πολύβουη οδό Αμαλίας.

Ακολουθώντας τον μίτο της επίσκεψης, η ενότητα ολοκληρώνεται στο τελευταίο δωμάτιο του σπιτιού: εδώ, μια εγκατάσταση από παλιές καρτ ποστάλ, ενωμένες με ένα κορδόνι, διασώζει αγαπημένα λογοτεχνικά χωρία –οργανικά πνευματικά αποτυπώματα των χαλκέντερων θαμώνων του σπιτιού. Πρόκειται θα έλεγα για τις βασικές και απολύτως απαραίτητες οδηγίες της δικής μας ενδεχόμενης διάσωσης. Μου αρέσει να φαντάζομαι ότι υπαινίσσονται την ιδέα μιας ανοιχτής αλληλογραφίας με την άχραντη κιβωτό, με την αληθινή πεμπτουσία του ελληνικού ασύνορου πολιτισμού μας…».

 

Βιργινία Φιλιππούση «Το πράσινο δωμάτιο»

ΙΔΡΥΜΑ ΑΓΓΕΛΟΥ ΚΑΙ ΛΗΤΩΣ ΚΑΤΑΚΟΥΖΗΝΟΥ

Λεωφ. Βασ. Αμαλίας 4, Σύνταγμα

Εγκαίνια: Σάββατο 15 Φεβρουαρίου 2020, 12.00-15.00

Επισκέψιμες ημέρες και ώρες:

Δευτέρα 17, 24 Φεβρουαρίου / Δευτέρα 9, 16, 23, 30 Μαρτίου / Δευτέρα 6, 27 Απριλίου, 16:30-18:30.

Είσοδος ελεύθερη

(ΠΗΓΗ:www.in.gr)

 

ekthesimpenaki.jpg 1024x476

Όταν παρουσιαζόταν το ντοκιμαντέρ «Σμύρνη η καταστροφή μιας κοσμοπολίτικης πόλης» το 2012 στο Μουσείο Μπενάκη Ελληνικού Πολιτισμού, ο Άγγελος Δεληβορριάς και η Μαρία Ηλιού, μιλούσαν συχνά για το καινούργιο project της Μαρίας που ήταν πέντε ιστορικά ντοκιμαντέρ για την ιστορία της σύγχρονης Αθήνας, από το 1821 έως τις μέρες μας.

Ο Άγγελος Δεληβορριάς πρότεινε τότε τους τίτλους και πολύτιμες ιδέες. Το αποτέλεσμα είναι πράγματι πέντε ταινίες ντοκιμαντέρ, από τις οποίες η πρώτη, «Η Αθήνα από την ανατολή στη δύση, 1821-1896» θα παρουσιαστεί φέτος (13/02 -26/04/2020) στο Μουσείο Μπενάκη Ελληνικού Πολιτισμού, παράλληλα με μια φωτογραφική έκθεση.
«Η Αθήνα από την ανατολή στη δύση, 1821-1896» παρουσιάζει την ιστορία της Αθήνας τον 19ο αιώνα, με οπτικό υλικό από αρχεία της Ελλάδας, της Ευρώπης, της Αμερικής, του Καναδά και της Αυστραλίας αλλά και με ήχους και μουσική της εποχής εκείνης.

Ομιλητές είναι, ο Αλέξανδρος Κιτροέφ, ο αρχαιολόγος Jim Wright, ο δημοσιογράφος Νίκος Βατόπουλος, καθώς και οι ιστορικοί Λεωνίδας Εμπειρίκος, Χριστίνα Κουλούρη, Sir Michael Llewellyn Smith, Ελένη Μπαστέα. Μουσική: Νίκος Πλατύραχος. Μοντάζ: Αλίκη Παναγή. Φωτογραφία: Buddy Squires.

Ιστορικός σύμβουλος είναι ο Αλέξανδρος Κιτροέφ, ενώ η σκηνοθεσία του ντοκιμαντέρ και η επιμέλεια της έκθεσης ανήκει στην Μαρία Ηλιού.

Οι τέσσερις ταινίες ντοκιμαντέρ για την ιστορία της σύγχρονης Αθήνας που ακολουθούν τα επόμενα χρόνια είναι οι:

«H Αθήνα και η Μεγάλη Ιδέα, 1896-1922»

«Η Αθήνα των συγκρούσεων, 1922-1950»

«Η Αθήνα μεγαλούπολη, 1950-1974»

«Η Αθήνα της Ευρώπης, 1974-2021»

Το project αφιερώνεται στη μνήμη του Άγγελου Δεληβορριά. Από τις 12 Φεβρουαρίου έως τις 26 Απριλίου, κατά τη διάρκεια της έκθεσης το κοινό θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει μια σειρά καθημερινών προβολών του ντοκιμαντέρ στο αμφιθέατρο του ίδιου κτηρίου.

(ΠΗΓΗ:www.in.gr)

 

ImgSrc 2020 02 03T133903.719

Πολύωρη σύσκεψη με την ηγεσία του Κέντρου Μελετών Ασφάλειας – οργανισμού εποπτευόμενου από το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη – συγκάλεσε η υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού Λίνα Μενδώνη με θέματα, τα οποία αφορούν στη ασφάλεια του χώρου της Ακροπόλεως, των εργαζομένων και των επισκεπτών της.

Στη σύσκεψη συμμετείχαν ο πρόεδρος του ΚΕΜΕΑ κ. Θ. Δραβίλας, o γενικός γραμματέας Πολιτισμού κ. Γ. Διδασκάλου, ο γενικός διευθυντής κ. Ιω. Καραγεωργόπουλος, ο διευθυντής κ. Ν. Γερασιμίδης και αρμόδια στελέχη του ΥΠΠΟΑ.
Κατά τη σύσκεψη εξετάστηκαν ενδελεχώς τα ζητήματα προστασίας και συζητήθηκαν τα σχέδια διαφύλαξης και διαχείρισης κινδύνων της Ακροπόλεως, ενός μνημείου-συμβόλου παγκόσμιας εμβέλειας.

Όπως τονίστηκε από την υπουργό, ο χώρος της Ακροπόλεως «πρέπει να ανακαλεί μόνον θετικούς συνειρμούς στους επισκέπτες της και αυτό αποβαίνει επ’ ωφελεία της χώρας. Ο επισκέπτης πρέπει να είναι και να αισθάνεται απολύτως ασφαλής και αυτό επιτυγχάνεται με στρατηγική και τεχνογνωσία». Στα σχέδια ασφάλειας θα εκπαιδευθεί όλο το προσωπικό που υπηρετεί στη Ακρόπολη, ώστε να συλλειτουργήσει με τις τεχνικές υποδομές που θα εγκατασταθούν.

Η υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού ζήτησε από το Κέντρο Μελετών Ασφάλειας να γίνει, ως το τέλος της επόμενης εβδομάδας – σε συνεργασία με τις αρμόδιες υπηρεσίες του ΥΠΠΟΑ, υπό τη συντονιστική ευθύνη του γενικού γραμματέα Πολιτισμού – η λεπτομερής καταγραφή της υπάρχουσας κατάστασης και η απαιτούμενη συλλογή των στοιχείων. Θα χρειαστούν πολλές και κοινές αυτοψίες, ενδελεχής αναφορά στα τρωτά σημεία, ώστε οι προτάσεις από το ΚΕΜΕΑ για τα ληπτέα μέσα να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της εποχής.

Το σύνολό των μέτρων θα υποστηρίζει την υποδομή ασφάλειας, ζωτικής σημασίας για τη δραστική μείωση όλων των υποθετικών κινδύνων.

Επίσης, θα εκπονηθούν διαχειριστικά σχέδια που θα βασίζονται και στην εμπειρία των εργαζόμενων στην Ακρόπολη, ενώ είναι προτεραιότητα να προετοιμαστούν ειδικά σεμινάρια για τους φύλακες.

Πρέπει, ακόμη, να ετοιμαστούν πιλοτικά σχέδια για τη διαχείριση ασφάλειας ενός μεγάλου μουσείου κι ενός ανοικτού μνημειακού χώρου, ακόμη και για θέματα φυσικών καταστροφών. «Η μελέτη επικινδυνότητας σε κλειστούς και ανοικτούς χώρους, η τρωτότητα των χώρων, τα προτεινόμενα μέσα καθώς και η κατάρτιση των υπηρεσιακών σχεδίων ασφαλείας αναφέρονται στη στρατηγική του ΥΠΠΟΑ για την προστασία των επισκεπτών και των εργαζομένων αλλά και των μνημείων. Η πρώτη φάση του σχεδίου θα πρέπει να ετοιμαστεί προς εφαρμογή τέλος Απριλίου, αν όχι νωρίτερα, με την αρχή της επόμενης τουριστικής σεζόν» σημείωσε η υπουργός.

(ΠΗΓΗ:www.in.gr)